h1

Το μπαχαλο στον «Κυνοδοντα»…

Σεπτεμβρίου 24, 2009

Γλυκόπρικη με έμφαση στην πίκρα, ήταν η αίσθηση που άφησε χθες η ελληνική πρώτη του Κυνόδοντα, του Γιώργου Λάνθιμου, τουλάχιστον για όσους κοινούς θνητούς χωρίς προσκλήσεις, δεν προνόησαν να πάνε να στηθούν έξω απ’ την αίθουσα μισή ώρα πριν την προβολή κρατώντας την ανάσα τους μέχρι ν’ ανοίξουν οι πόρτες.

Σε μια χυδαία κίνηση απ’ την πλευρά του φεστιβάλ (αλλά βέβαια συνεπή ως προς την μέχρι πρότινος αμέλεια της διοργάνωσης να δημοσιεύει και πουθενά αλλού εκτός απ’ τις ίδιες τις αίθουσες, ανακοινώσεις για τις αλλαγές του προγράμματος και τα sold-out των προβολών) όσοι είχαν σκάσει τα ευρώ τους για να αγοράσουν εισιτήρια για την προβολή (θυμίζω ότι τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες από την ώρα που ανακοινώθηκε η ύπαρξη του Κυνόδοντα στο πρόγραμμα, δηλαδή μιάμιση βδομάδα πριν), μάθαιναν μόνο όταν κατάφερναν να μπουν στην αίθουσα, ότι η αρίθμηση των εισιτηρίων τους, δεν ισχύει: ακυρώθηκε δηλαδή ένα απ’ τα βασικά πράγματα για τα οποία πληρώνουν όταν τα αγοράζουν και ιδιαίτερα σημαντικό όταν σκεφτείς ότι κόσμος αγόραζε τα εισιτήρια ανά πεντάδες, για να χαρεί την προβολή με την παρέα του.

Ακόμη χειρότερα, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη προβολή θα αποτελούσε την επίσημη ελληνική πρεμιέρα της ταινίας και άρα θα ήταν προγραμματισμένο ο κύριος όγκος των θέσεών της να διατεθούν σε καλεσμένους και συντελεστές και καλεσμένους συντελεστών, τα 180 εισιτήρια που είχε ανακοινωθεί αρχικά ότι είχαν διατεθεί για το κοινό (αριθμός που και το φεστιβάλ, και ο αιθουσάρχης, αρνήθηκαν να μού επιβεβαιώσουν το πρωί, και μού ανακοίνωσαν μόλις ότι τελικά αυτά που διατέθηκαν κατέβηκαν στα 100 + 30), η διανομή και η παραγωγή δηλώνουν ευθαρσώς, ότι αυτά ήταν κατά 80 (ή 30) εισιτήρια περισσότερα απ’ αυτά που είχαν αρχικά συμφωνηθεί. Το αποτέλεσμα, που φαίνεται και στο βίντεο χωρίς να χρειάζεται λόγια, ήταν τουλάχιστον 50 άτομα (τόσα αναγνωρίζει ο δ/ντης του φεστιβάλ στο μελό σημείωμα που δημοσίευσε στο blog της διοργάνωσης), να μείνουν με εισιτήρια στο χέρι και μόνη θέα τη γυάλινη είσοδο του Δαναού και τον Ορέστη Ανδρεαδάκη να ψάχνει λόγια να εκφράσει τη λογική, δίκαιη και πιστεύω ειλικρινή συμπόνοια του προς τα θύματα της άβολης και δυσφημηστικής κατάστασης που δημιουργήθηκε, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κατευνάσει τους άτυχους προσφέροντας ό,τι του ερχόταν στο μυαλό ως αποζημίωση (από προσκλήσεις σε προβολές, μέχρι συνδρομές στο ΣΙΝΕΜΑ).

Το αν το μπάχαλο οφείλεται στο ότι ήταν υπεράριθμα τα εισιτήρια, ή οι προσκλήσεις (οι οποίες τυπώθηκαν και διατέθηκαν με αποκλειστική ευθύνη της διανομής και της παραγωγής), ή αυτοί που μπήκαν μέσα χωρίς να έχουν καν προσκλήσεις, εξαρτάται απ’ το ποιόν θα ρωτήσεις, αφού ο καθένας καρφώνει τον άλλον και όλοι το κάνουν μέσα απ’ τα δόντια τους. Οι φήμες και οι ψίθυροι και οι off the record πληροφορίες, ότι το φεστιβάλ ήξερε αρκετά νωρίτερα (ή, τέλος πάντων, μπορούσε να φανταστεί) ότι θα δημιουργηθεί αυτή η ιστορία, και γι’ αυτό μετέφερε την προβολή του Society, ούτως ώστε να απελευθερωθεί η αίθουσα του Δαναού 2 για να λειτουργήσει ως αναπληρωματική για προβολή του Κυνόδοντα, είναι πάλι μια ζόρικη ισορροπία ανάμεσα σε δεδομένα και εικασίες, όπως είναι και το αν το ότι δεν ακολουθήθηκε αυτή η πυροσβεστική λύση, οφείλεται στο τεχνικό πρόβλημα που μου είπε ότι συνάντησε ο παραγωγός της ταινίας στη δεύτερη κόπια του, στο ότι δεν ήθελε ο σκηνοθέτης να παίξει την ταινία του σε τόσο μικρή οθόνη, ή και στα δύο μαζί. Τα μόνα σίγουρα είναι, πρώτον ότι δεν έγινε και δεύτερον ότι είναι δικαίωμα του καλλιτέχνη να επιλέξει σε τι κανβά θα απλωθεί το έργο του.

Όπως και να’χει, η εικόνα του φεστιβάλ, που πάσχει σε διάφορα σημεία της οργάνωσης του φέτος, δέχτηκε ένα πολύ σημαντικό πλήγμα στην εικόνα του χθες βράδι, στοχοποιώντας τους ανθρώπους που του δίνουν λόγο να υπάρχει, κάτι που πιθανώς να προκλήθηκε και από συμπεριφορές της εταιρίας που δέχτηκε να προσφέρει στο roster τους, την μάλλον χωρίς αμφιβολία σημαντικότερη ταινία του προγράμματος. Αν όμως η διοργάνωση θέλει να κάνει κάτι για να το διορθώσει και να επανορθώσει, η λύση είναι πολύ απλή και μπορούσε να είχε γίνει επιτόπου εκεί: επαναληπτική προβολή.
Αντί ο κύριος Ανδρεαδάκης να ζητά απ’ τους δυσαρεστημένους να τον βρουν για να τα βρουν, ας ανοίξει την αίθουσα του Δαναού 1 για μια μεταμεσονύχτια πανηγυρική, ας βάλει μέσα όσους έμειναν απ’ έξω και μετά ας αφήσει τις πόρτες ανοιχτές για όποιους άλλους θέλουν να μπουν. Δωρέαν. Χάρισμα. Φορτώνοντας στην πλάτη τη δικιά του και των χορηγών του, ό,τι κόστος αυτό συνεπάγεται, ας μετατρέψει τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, σε ευκαιρία να εξιλεωθεί, πρακτική και σημαντική όχι μόνο για το Φεστιβάλ, αλλά και για το ελληνικό σινεμά, το οποίο μεταφέροντας στην Αθήνα, προσπαθεί να προωθεί.

( απο το mftm.blogspot.com μπειτε να δειτε και το βιντεο… credits @ verbal / cheaplog )

vaskos

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: